Triple glas? Begin ergens anders.

Ik zat vorige week aan een keukentafel in Vught. Een mooi huis uit 1972. De eigenaar had een offerte voor nieuwe kozijnen en was trots op zijn keuze voor triple glas. "Ik wil het meteen goed doen," zei hij. Ik snap dat. Je wilt het beste van het beste. Maar in dit geval was het beste niet het slimste. Zeker niet voor zijn portemonnee.

Het verschil in isolatiewaarde tussen heel goed HR++ glas en triple glas is klein. Een paar tienden maar. In een perfect geïsoleerd nieuwbouwhuis maakt dat verschil uit, daar telt elke tiende. Maar in een huis uit 1972 met een lege spouwmuur? Daar stroomt de warmte met liters tegelijk weg via de muren, niet via het glas. De kleine extra winst van triple glas is dan een druppel op een gloeiende plaat. Het is zonde van je geld.

Je kunt het zien als een emmer met een paar grote gaten en een paar kleintjes. Je kunt een heel dure, hightech plug kopen voor een van de kleine gaatjes. De emmer loopt nog steeds leeg door de grote gaten. De meerprijs van triple glas, al snel duizend tot tweeduizend euro voor een heel huis, had deze eigenaar beter kunnen investeren in spouwmuurisolatie. Dat had veel meer comfort en besparing opgeleverd.

De vraag is dus nooit: is triple glas beter? Technisch gezien wel, natuurlijk. De juiste vraag is: waar heeft mijn geld op dit moment het meeste effect? Voor de meeste oudere woningen is het antwoord simpel. Pak eerst de grote oppervlakken aan. Het dak, de muren, de vloer. Dicht de grote lekken. Dat is waar de echte winst zit.

Pas als die basis echt goed is, wordt die laatste stap naar triple glas interessant. Dan wordt het de kers op de taart. Maar het is zelden het startpunt. Het gaat om de juiste volgorde. En de slimste keuze is niet altijd de duurste. Denk daar maar eens over na.