"All-electric kan altijd." Een boude uitspraak.

Ik sprak laatst een warmtepompexpert. Een echte techneut. Ik vroeg hem wat zijn gouden regel was voor een advies. Zijn antwoord kwam snel en zonder twijfel. "All-electric kan altijd." Een boude uitspraak. Hij bleef even hangen bij mij.

Natuurlijk, technisch gezien heeft hij gelijk. Voor elke woning, hoe slecht geïsoleerd ook, bestaat er een warmtepomp die groot genoeg is. Zelfs voor die tochtige jarenvijftigwoning met enkel glas waar ik vorige week nog stond. We kunnen een machine installeren die het warmteverlies met brute kracht compenseert. De techniek bestaat. Het kan.

Maar het is een beetje als een lekke band continu blijven oppompen met een grote compressor. Het werkt even, maar het is niet de oplossing. Een overgedimensioneerde warmtepomp is fors duurder in aanschaf. Hij verbruikt onnodig veel stroom, wat je elke maand terugziet op je rekening. En de kans is groot dat hij veel aan en uit schakelt, wat niet goed is voor de levensduur en het comfort in huis. Je lost een probleem op, maar wel op de duurst mogelijke manier.

De uitspraak is dus waar, maar het is geen advies. Het is het begin van een gesprek. De echte vraag is niet óf all-electric kan, maar hóe je het slim aanpakt. Dat slimme antwoord begint zelden bij de installatie zelf. Het begint bij de warmtevraag van je huis. Eerst snappen waar de warmte weglekt.

Door die vraag te verkleinen met isolatie, gebeurt er iets magisch. Die 'altijd mogelijke' warmtepomp wordt ineens een maatje kleiner. Goedkoper in aanschaf, zuiniger in verbruik, en beter voor het stroomnet. Dan wordt het een slimme investering in plaats van een dure noodgreep. De volgorde waarin je de stappen zet, bepaalt het succes van je hele plan.

De stelling 'all-electric kan altijd' is dus een waarheid die gevaarlijk is zonder context. Het is technisch juist, maar economisch en praktisch vaak onverstandig. Wat denk jij, is zo'n uitspraak nuttig?