Niets doen is de duurste keuze die je voor je huis kunt maken

Vorige week zat ik in Breda met een eigenaar aan de keukentafel. Voor ons lag een keurige offerte voor vloerisolatie en spouwmuurisolatie. Hij keek moeilijk naar het totaalbedrag. Hij besloot de beslissing nog even uit te stellen. De terugverdientijd was volgens zijn berekening zeven jaar en hij hoopte dat materialen volgend jaar goedkoper zouden worden of de subsidies hoger.

Niets doen is ook een besluit.

We zijn in Nederland geobsedeerd geraakt door de term terugverdientijd. We behandelen isolatie en verduurzaming alsof het een aandeel op de beurs is dat elk moment in waarde kan stijgen of dalen. Wachten op een beter moment voelt dan als de verstandige en veilige keuze. Maar we vergeten een cruciaal detail. Het warmteverlies van je woning stopt niet omdat jij nog even nadenkt.

Elke dag dat je vloer onbeschermd boven een koude kruipruimte hangt lekt er warmte weg. Elke graad die door je blinde muren naar buiten ontsnapt moet je cv-ketel of warmtepomp direct weer aanvullen. Die onzichtbare stroom aan energie reken je netjes elke maand af bij je energieleverancier. Dat is geen investering waar je ooit nog iets van terugziet. Dat is simpelweg weggegooid geld.

Wanneer je ervoor kiest om te wachten neem je dus wel degelijk een harde financiële beslissing. Je kiest ervoor om het maandelijkse warmteverlies te blijven financieren met dure energie. Je betaalt de volle mep voor een matig comfort en tocht in je woonkamer. En je schuift het moment vooruit waarop je woning eindelijk klaar is voor een zuinige installatie op lage temperatuur.

Een matige thermische schil herstelt zichzelf niet door de tijd zijn werk te laten doen. Je stopt de onnodige draaiende meter pas op de dag dat de isolatiemonteurs weer wegrijden. De allerhoogste kostenpost in verduurzaming is de tijd die we besteden aan twijfelen. Hoeveel maanden aan warmteverlies ben jij nog van plan af te rekenen?