Je subsidie is een loterij. Je plan niet.

Ik sprak deze week een man uit Utrecht. Hij had net ontdekt dat hij voor precies dezelfde isolatiemaatregelen duizenden euro’s minder subsidie krijgt dan een vriend in de gemeente Ede. Hij was er goed chagrijnig van. En dat snap ik. Het voelt oneerlijk.

De kranten staan er nu vol mee. Je woonplaats bepaalt steeds vaker hoeveel geld je krijgt voor verduurzaming. Het is een postcode loterij geworden. Gemeentes maken hun eigen potjes met eigen regels, bovenop de landelijke ISDE-subsidie. Het gevolg is dat mensen hun plannen aanpassen op waar het meeste geld te halen is. Dat is de wereld op zijn kop.

Een hoge subsidie maakt een slechte maatregel niet goed. Ik zie het in de praktijk. Iemand die vol voor spouwmuurisolatie gaat omdat de gemeente flink bijlegt, terwijl zijn ongeïsoleerde dak het grootste warmtelek is. Dan stook je nog steeds voor de vogels. Je krijgt alleen een kleine korting op het verspilde geld. Dat is geen slimme investering.

Wij draaien het altijd om. De volgorde is heilig. Eerst de vraag: wat is het échte probleem in jouw huis? Waar verlies je warmte en comfort? Dan: welke maatregel lost dat het beste op? Wat levert het je op aan woongenot en een lagere rekening, voor de komende dertig jaar? Daarna kijken we naar de kosten. En pas helemaal op het allerlaatst vragen we: is er nog een subsidiepotje dat helpt?

Die subsidie is een bonus. Een meevaller. Het is nooit de reden om een keuze te maken. Een goed plan is gebaseerd op de logica van jouw woning, niet op de begroting van de wethouder. Soms betekent het dat je een andere maatregel eerst doet dan waar de subsidie voor is. Of dat je zelfs even wacht. Dat is geen verlies. Dat is regie nemen over je eigen huis.

Het voelt misschien als geld laten liggen. Maar wat is de prijs van een verkeerde keuze op de lange termijn?