Je huis isoleren is geen belegging, het is je huis afmaken

Dinsdag zat ik aan de keukentafel bij een gezin in een jaren zeventig woning in Uden. De eigenaar had een strak schema gemaakt met terugverdientijden voor vloerisolatie en nieuw glas. Hij bleef maar rekenen en strepen. Het financiële rendement viel hem tegen. Hij vroeg of hij niet veel beter extra zonnepanelen kon nemen.

Ik legde mijn pen neer. We verduurzamen niet altijd om ergens rijk van te worden. We verduurzamen vaak simpelweg omdat onze huizen in het verleden half zijn afgebouwd. De bouw ging vroeger snel en goedkoop. Het bouwbesluit hield destijds nauwelijks rekening met je comfort of de energierekening in de verre toekomst.

Een dunne spouwmuur. Enkel glas in tochtende kozijnen. Een ijskoude betonvloer die rechtstreeks warmte de grond in zuigt.

Je vloer of dak isoleren is geen magische belegging. Het is het afmaken van je huis. Je repareert eigenlijk een bouwkundige ontwerpfout uit het verleden. Niemand voelt een potje subsidie in de woonkamer. Niemand voelt de terugverdientijd van een installatie. Wat je wel voelt is die koude trek over je enkels als je in december op de bank zit. Of de verstikkende hitte op je slaapkamer in de zomer.

Dat vergeten we vaak. We staren ons blind op rendementen en labelsprongen per euro. Maar de realiteit in de praktijk is veel simpeler. Verduurzamen is de balans terugbrengen in een gebouw dat ooit uit het lood is gebouwd. Eerst de schil dichtmaken. Je moet het fysieke warmteverlies stoppen voordat je het probeert te compenseren met nog meer opwek of zware apparaten.

Ik schoof zijn laptop rustig een stukje opzij. Zullen we het even over je koude voeten hebben, vroeg ik hem. Want je huis is pas echt af als het binnen gewoon behaaglijk voelt, ongeacht de gasprijs. Waar in jouw huis merk jij direct dat de wind verkeerd op de gevel staat?